احمد شهید: گزارش را شش هفته پیش به ایران فرستاده بودم

• چاپ مطلب

پخش با "ریل پلیر" یا "ویندوز میدیا پلیر"

گزارشگر ویژه سازمان ملل برای وضعیت حقوق بشر ایران می گوید که گزارش خود را شش هفته پیش برای مقامات ایرانی فرستاده بود تا نظر خود را در مورد آن بگویند، اما پاسخی نگرفته بود.

انتشار گزارش احمد شهید، گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد برای ایران واکنش‌های مختلفی را در ایران به همراه داشت. او در نخستین گفت و گوی اختصاصی خود پس از ارائه این گزارش به سازمان ملل، به بی بی سی فارسی در مورد گزارش و واکنش مقامات ایرانی به آن توضیح داد.

نسخه کامل این گفت و گوی تلویزیونی در برنامه صفحه دو تلویزیون فارسی بی‌بی‌سی پخش شد.

آقای شهید! سپاسگذارم از وقتی که در اختیار ما گذاشتید. در عرض ۲۴ ساعت گذشته رییس قوه قضاییه ایران گفته است که گزارش شما غیر مستند و ناصحیح است، همچنین بعضی از رسانه های دولتی هم در هفته های گذشته استدلال کرده اند که شما که در ایران نبودید چگونه در مورد وضعیت حقوق بشر در آن کشور گزارش تهیه کردید... پاسختان به این استدلال ها چیست و آیا به منابعی که در این گزارش از آنها نقل قول کرده اید، اطمینان دارید؟

من با دقت بسیار تمامی اطلاعاتی که به دستم رسیده را بررسی کردم، تا شک و تردیدی در محتوای گزارش ایجاد نشود. در عین حال با استفاده از منابع مختلف نسبت به صحت آنچه منتشر شده اطمینان دارم. به همین دلیل هم برخی از مطالبی که به درستی آن اطمینان نداشتم در گزارش نهایی منتشر نکرده‌ام. این گزارش نخستین قدم برای گفت و گو با مقامات ایرانی در خصوص پرونده‌های مطرح شده است. اما از صحبت‌های مقامات ایرانی تعجب کردم. این اظهار نظرها با تاخیر و زمانی عنوان می‌شود که گزارش عمومی منتشر شده است. این در حالی است که من شش هفته پیش یک نسخه از این گزارش را برای مقامات ایرانی فرستادم تا اگر انتقاد یا نظری دارند پیش از انتشار عمومی در مورد آن صحبت شود. اما هیچ حرفی زده نشد. من حتی با نمایندگان چندین نهاد غیر دولتی که مورد تائید دولت ایران هستند و از تهران فرستاده شده بودند نیز دیدار کردم و آنها هم گزارش را دیدند، اما آنها نیز هیچ گونه ایرادی به واقعی بودن اطلاعات این گزارش وارد ندانستند. تنها انتقادشان آنها این بود که در امور داخلی ایران دخالت می‌کنم و قوانین شریعت اسلامی را نادیده می‌گیرم.

در نتیجه هیچ شکی در صحت این گزارش و واقعیت این مسئله وجود ندارد که حقوق زندانیان نقض می‌شود و زا حداقل حمایت‌های قانونی در دستگاه قضایی محرومند. همچنین آزادی بیان و اجتماعات در ایران به کلی نقض می‌شود. اگر دولت ایران مدعی این مسئله است که هیچ یک از این گزارش‌ها درست نیست، پس بدون کمترین تعللی باید من را به ایران دعوت کند تا نادرست بودن این ادعاها به من ثابت شود.

غیر از این واکنشهای رسمی، آیا پس از انتشار گزارشتان در طول هفته گذشته مقامات دولتی ایران با شما تماسی گرفته اند؟ هیچ گفتگویی برقرار شده است؟

"پس از انتشار گزارش برای نخستین بار با سفیر ایران در سازمان ملل ملاقات داشتم؛ نماینده ایران نگران بود که ماموریت من سیاسی است درحالیکه من آن را یک فرصت ویژه برای ایران و وضعیت حقوق بشر آن عنوان کردم"

احمد شهید

پس از انتشار این گزارش برای نخستین بار در روز سه شنبه با سفیر ایران در سازمان ملل ملاقات داشتم و این تنها ملاقات من پیش و پس از انتشار این گزارش بود. در این دیدار بسیار رسمی در مورد دیدگاه متفاوتی که در مورد مامویت من داشتیم صحبت کردیم. نماینده ایران نگران بود که ماموریت من سیاسی است درحالیکه من آن را یک فرصت ویژه برای ایران و وضعیت حقوق بشر آن عنوان کردم. البته هر دو طرف همفکر بودیم که این گزارش باید بی طرفانه باشد. اما در مورد محتوای گزارش صحبتی نشد. با این وجود من از این دیدار به عنوان نشانه‌ای از تمایل به گفت و گو در میان مقامات جمهوری اسلامی استقبال کردم.

شما می گویید با سفیر ایران در سازمان ملل در مورد محتوای این گزارش صحبت نکردید. آیا در مورد اینکه احتمال دارد مقامات جمهوری اسلامی اجازه ورود شما را به ایران بدهند و شما بتوانید سفر بکنید، صحبتی شد؟ آیا امیدوارید که بتوانید در نهایت به ایران بروید؟

در مجموع که به مواضع دولت ایران از زمان انتخاب من به عنوان نماینده حقوق بشر نگاه کنید به نظر می‌آید انعطاف پذیری آنها مقداری بیشتر شده است. من هنوز از اینکه به ایران سفر کنم ناامید نشده‌ام، ممکن است در پائیز امسال رخ ندهد، اما شاید در تاریخی نه چندان دور عملی شود.

همانطور که در جلسه ارائه گزارشتان به سازمان ملل دیدیم، معاون سفیر ایران استدلال می کرد که اساسا انتخاب شما به عنوان گزارشگر ویژه یک حرکت سیاسی است. قبلا هم در صحبت های مقامات ایران دیده ایم که انتقاد می کنند که مثلا چرا مثلا اسراییل یا بحرین، با توجه وقایع اخیر در آن کشور، گزارشگر ویژه ندارند. پاسخ شما به این انتقادات چیست؟

این حرف نادرست است. گزارشگر ویژه برای مناطق تحت اشغال فلسطین انتخاب شده تا در مورد نحوه رفتار اسرائیل با فلسطینیان گزارش تهیه کند، در مورد وقایع بحرین نیز که به تازگی روی داده مدتی زمان لازم است تا گزارشگر ویژه برای بررسی آن وارد عمل شود. اما پرونده ایران سالها است که در جریان است. اگر ایران به واقع معتقد است که انتخاب من به عنوان گزارشگر ویژه یک انتخاب سیاسی است، به راحتی می‌تواند با همکاری با سازمان ملل و نشان دادن تعهدش به رعایت حقوق بشر همه نگرانی‌ها را رفع کند. به طور مثال با بازکردن در زندانهایش برای بازرسان ثابت کند که شکنجه‌ای در زندانهایش انجام نمی‌شود.

شما در گزارشتان از شکنجه زندانیان صحبت کردید. برای مثال از آقای عبدالله مومنی نام بردید؛ همچنین از محکومیت های طولانی مدت برای خانم ستوده و آقای پناهی و چند نفر دیگر اسم بردید. آیا این برخوردها محدود به افرادی می شود که در گزارشتان منتشر شده یا اینها نمادی هستند برای خشونت های گسترده تری که علیه مخالفان و فعالان سیاسی در ایران در جریان است؟‌

"من نسبت به وضعیت سلامت آیت الله کاظمینی بروجردی هشدار دادم و نگران بی‌خبری از رهبران جنبش سبز، یعنی آقای موسوی و آقای کروبی هستم. همچنین جوانان و کسانی که در آستانه اعدام هستند، معلوم نیست آیا حقوقشون رعایت شده یا خیر، این مسئله موجب نگرانی شدید من است"

احمد شهید

بله این فقط یک نماد و سمبل است که نشان دهنده استفاده گسترده از روشهای خشونت آمیز و آزار و اذیت در زندان ها است، البته ایران تنها کشوری نیست که در آن شکنجه اتفاق می افتد، ولی آمارها و نبود هیچ گونه نظارت بر زندان ها بسیار نگران کننده است. من شخصا با بسیاری از این قربانیان دیدار کرده ام و شکی در مورد آنچه بر آنها گذشته ندارم. تعدادی از این افراد اخیرا در زندان بودند و پس از آزادی از ایران خارج شدند. در نتیجه شکنجه و عدم رعایت حقوق زندانیان و عدم رسیدگی به نیازهای درمانی زندانیان که حتی به مرگ زندانیان منجر شده و کلا شرایط زندان ها از اصلی ترین نگرانی های من است.

شما در گزارشتان از ۵۸ مورد به عنوان نمونه های نقض حقوق بشر در ایران اسم برده اید. کدام یک از این موارد اولویت بیشتر و نیاز به توجه فوری دارد؟

من نسبت به وضعیت سلامت آیت الله کاظمینی بروجردی هشدار دادم و همچنین نگران بی خبری از رهبران جنبش سبز آقای موسوی و آقای کروبی هستم. البته باز هم می گویم این ها نمادهایی از شرایطی هستند که بسیاری دیگر هم به آن دچار اند. همچنین جوانان و کسانی که در آستانه اعدام هستند، معلوم نیست آیا حقوقشون رعایت شده یا خیر، این مسئله موجب نگرانی شدید من است. به نظر من توقف اعدام ها یکی از راه هایی است که می تواند وضعیت را قدری بهبود ببخشد.

بسیاری از کسانی که در سالهای گذشته در ایران زندانی بوده اند یا خانواده کسانی که جانشان را از دست داده اند، خیلی خوشبین نیستند که دولت ایران با شما همکاری کند. اگر پیش بینی آنها درست از آب در بیاید و مقامات جمهوری اسلامی شما را به ایران راه ندهند و با شما همکاری نکنند، این وضعیت چه پیامدهایی می تواند برای جمهوری اسلامی در سازمان ملل داشته باشد؟

من نمی خواهم از همین الان و به سرعت به سراغ بدترین حالت ممکن بروم. واقعیت این است که دولت ایران نسبت به وجهه خود در جهان حساس است. ایران حتی سعی می کند در مجامع بین المللی نقش بازی کند، برای مثال سال گذشته ایران داوطلب عضویت در شورای حقوق بشر سازمان ملل بود. پس ایران با کره شمالی فرق می کند و در نتیجه من امیدوارم که همین پیشینه و توجه آنها به بهبود تصویرشان در جهان کمک کند که ما یک گفتگوی سازنده داشته باشیم.

شما در گزارشتان در مورد محدودیت دسترسی به رسانه ها در ایران صحبت چندانی نکردید. برای مثال وب سایت بی بی سی فارسی سالهاست که در ایران فیلتر شده و برنامه های تلویزیون بی بی سی فارسی هم به خاطر پارازیت هایی که فرستاده می شود دچار اختلال می شود. تا چه حد پرداختن به این مسله را بخشی از شرح وظایفتان می دانید؟

"من اطلاع دارم که تلاش ها مقامات برای بستن تمامی مجاری خبری مستقل از دولت در ایران شدت گرفته است، در گزارش بعدی حتما به این موضوع خواهم پرداخت"

احمد شهید

قطعا این بخشی از وظایف من است و نگران این شرایط هستم. ما می دانیم که هنوز هم اطلاعات و اخبار مستقل در ایران تا حدودی منتشر می شود و بسیاری از آنچه در داخل می گذرد هم به خارج از کشور درز می کند. ولی من اطلاع دارم که تلاش ها مقامات برای بستن تمامی مجاری خبری مستقل از دولت در ایران شدت گرفته است... و من حتما در گزارش بعدی به این موضوع خواهم پرداخت.

تعداد زیادی نامه از درون ایران به شما نوشته شده که چند نمونه اش حتی از پشت دیوارهای زندان بوده است. آقای شهید! این افراد به عنوان آخرین پناه به شما نگاه می کنند. آیا امیدی برای اینکه وضعیت آنها روزی بهبود پیدا کند هست؟

بله هست. ما نباید ناامید بشویم. البته تحول سریعی اتفاق نخواهد افتاد؛ ولی به اعتقاد من از همین الان هم شاهد نوعی کنش و واکنش از سوی مقامات ایران هستیم که می تواند آغاز یک روند باشد و به گفتگوی موثر تر منجر شود. از ایران پیام‌های متناقضی دریافت می‌کنیم اما من به دلیل اینکه اجازه ورود به ایران ندارم و یا به گزارشم پاسخ شایسته‌ای داده نشده، جا نخواهم زد و به کار خود ادامه می‌دهم. با وجود تمام محدودیت‌ها، معتقدم که می‌توان قدم‌های مثبتی برداشت. من کاملا متوجه هستم که نا امیدی و فشار افزایش یافته ولی تا زمانی که شورای حقوق بشر و جامعه بین المللی به وضعیت ایران توجه نشان بدهد، امید به بهبود شرایط وجود خواهد داشت.

بی شک شما پیش از اینکه این مسئولیت را بپذیرید تصویری از وضعیت حقوق بشر در ایران داشتید. تا چه حد تجربه چند ماه گذشته این تصویر را متحول کرده است؟ آیا وضع حقوق بشر ایران بهتر از انتظارتان بود یا بدتر؟

پاسخ را به پرسش شما می‌دهم که وضع از آنچه انتظار داشتم بسیار بدتر است.قربانیان شکنجه صحبت می کنم، بسیار بهت آور و ناراحت کننده است. در نتیجه این


 بهمن کلباسی

بی بی سی، نیویورک

من باید با دید کاملا حرفه ای به مسئولیتم عمل کنم. ولی با این وجود وقتی با شاهدان و

خواهر ابراهیمی: پدرم با دیدن وضع محمد بیمار شد و جان باخت

خواهر ابراهیمی: پدرم با دیدن وضع محمد بیمار شد و جان باخت

خواهر سید محمد ابراهیمی با اشاره به بستری شدن برادرش در آسایشگاه روانی امین آباد می گوید: پدرم او را در آسایشگاه با وضعیت بسیار بدی دیده بود که بعد از دو هفته پدرم از غصه فوت کرد. وقتی از دیدن برادرم آمده بود تا قبل از مرگش فقط گریه می کرد و می گفت بروید ببینید با محمد چه کرده اند؟ با او چه کردند که به این حال و روز افتاده؟ دکترها گفتند از غصه و فشار زیاد فوت کرده است. الان چهار ماه است که از فوت پدرم می گذرد و وضعیت مادرم هم خوب نیست.

 این فعال سیاسی دربند که به اتهام ارتباط و کمک به مادران عزادار بیش از یازده ماه را تحت شرایط بسیار دشوار در زندان گذرانده است، همچنان در وضعیت بلاتکلیف بسر می برد. در حالیکه این حامی مادران عزادار هفت ماه اول بازداشتش را در بدترین شرایط در سلول انفرادی گذرانده و مورد ضرب و شتم قرار گرفته است، دو ماه پیش باردیگر جهت بازجویی به سلول انفرادی منتقل گردید. 

سید محمد ابراهیمی در ۲۲ آذر سال گذشته در محل کار خود بازداشت شد و از آنجا ماموران اطلاعات او را به منزلش بردند و بعد از بازرسی منزل بهمراه یکسری وسایل شخصی، او را با خود بردند. وی هفت ماه را در سلول‌ انفرادی و تحت شکنجه جسمی گذراند و از آنجا به آسایشگاه روانی امین آباد منتقل گردید.

لازم بذکر است، مادران عزادار مادرانی هستند که طی سالهای گذشته وحوادث بعد از انتخابات سال 88 عزیزان خود رااز دست داده اند و یا هنوز فرزندانشان جزء مفقودین بوده یا درزندانها در حبس بسر می برند. آنها خواسته ای جز آزادی کلیه زندانیان عقیدتی و مجازات آمران وعاملان کشتار وشکنجه فرزندان شان، دردادگاههای علنی را ندارند.

به همین مناسبت "جرس" با مهدیه ابراهیمی، خواهر سید محمد ابراهیمی در خصوص برگزاری دادگاه و آخرین وضعیت برادرش به گفتگو پرداخته که متن آن در پی می آید:

خانم ابراهیمی لطفا در خصوص نتیجه دادگاه برادرتان صحبت بفرمایید؟

یکشنبه گذشته دادگاهش بود که دوباره بدون هیچ رای و حکمی به تاریخی دیگر موکول شد و وضعیت پرونده همانطور بلاتکلیف ماند.

تاریخ بعدی تشکیل دادگاه چه زمانی است و این چندمین بار است که دادگاه وی بدون نتیجه به روزی دیگر موکول می گردد؟

سوم آبان ماه تاریخ برگزاری دادگاه بعدیش را اعلام کردند. این هفتمین، هشتمین دادگاهی است که برای او برگزار می شود اما بدون هیچ نتیجه ای دوباره به جلسه بعدی موکول می شود. نمی دانم چرا اینقدر می خواهند او را در بلاتکلیفی نگه دارند و ما را اذیت می کنند.

الان چه مدت است که در زندان بلاتکلیف است و بعنوان یک زندانی به حقوق اولیه اش دسترسی دارد؟

الان یازده ماه است که در زندان است و همچنان در بلاتکلیفی به سر می برد. خیلی از این وضعیت ناراحت است. حتی تا چندین مدت اجازه نمی دادند برای برادرم لباس ببریم تا اینکه هفته پیش موفق شدم برایش لباس ببرم و به او تحویل بدهند. یک بار فرزند هشت ساله برادرم را بردم تا پدرش را ببیند اما آقای مظفر مسئول آنجا اجازه نداد و این پدر و پسر یازده ماه است که همدیگر را ندیده اند.

در کدام بند است و آیا می توانید او را ملاقات کنید؟

بند 350 زندان اوین است و دوشنبه ها به ملاقاتش می روم که ملاقات ها به شکل کابینی است. هرچه هم برای ملاقات حضوری درخواست دادم هیچ پاسخ مثبتی نمی دهند و می گویند تا پرونده به دادگاه نیاید ملاقات حضوری داده نمی شود. حتی مادرم اینقدر بی تاب برادرم است که چندبار این مسافت را آمد تا برادرم را حضوری ببرند اما قبول نکردند.

شما ساکن شهرستان هستید؟

ما اراک زندگی می کنیم مادرم این همه مسافت را نمی تواند هر دوشنبه بیاید و من خودم هر دوشنبه فقط برای بیست دقیقه دیدن او از پشت کابین می آیم. هنوز هم نمی دانیم چه مدت باید در این وضعیت باشد. بالاخره به ما بگویند چند سال باید در زندان باشد؟

علت اینکه دو ماه پیش دوباره او را به انفرادی منتقل کردند چه هست؟

اصلا نمی دانیم.

نحوه دستگیری ایشان به چه صورت بوده است؟

ماموران امنیتی به محل کارش مراجعه می کنند و او را با خود به منزلش می برند و آنجا را تفتیش می کنند و به همراه یکسری وسایل شخصی او را نیز با خود می برند.

به چه اتهامی؟

به اتهام اقدام علیه امنیت ملی و رابطه و کمک به مادران عزادار که هفت ماه او را در انفرادی می گذارند و آنجا کتکش می زدند...

گویا یکبار هم او را به آسایشگاه روانی منتقل می کنند علت آن را می دانید؟

بله، او را به آسایشگاه روانی امین آباد منتقل کردند. پدرم بعد از شنیدن این خبر به ملاقاتش رفت و او را در آسایشگاه با وضعیت بسیار بدی دیده بود که بعد از دو هفته پدرم از غصه فوت کرد. وقتی از دیدن برادرم آمده بود تا قبل از مرگش فقط گریه می کرد و می گفت بروید ببینید با محمد چه کرده اند؟ با او چه کردند که به این حال و روز افتاده؟ اینقدر روی اعصابشان فشار آمده بود که وقتی شب  پدرم را به بیمارستان بردیم فردا صبحش فوت کرد و دکترها گفتند از غصه و فشار زیاد فوت کرده است. الان چهار ماه است که از فوت پدرم می گذرد و وضعیت مادرم هم خوب نیست.

برادرتان توانست در مراسم خاکسپاری پدرتان شرکت کند؟

نخیر، هرچه هم تلاش و پیگیری کردیم که یک مرخصی یکروزه بدهند تا برادرم در مراسم تشییع پدرم شرکت کند اجازه ندادند و الان هم خانواده ما شرایط خوبی ندارد. مادرم بویژه بعد از فوت پدرم خیلی ناراحت است و برای وضعیت برادرم ناراحت است او وابستگی زیادی به محمد داشت و خیلی در تهران منزل برادرم می ماند و الان این شرایط را نمی تواند تحمل کند.

تا چه مدت بعد از دستگیری برادرتان از وضعیتش بی اطلاع بودید؟

بعد از دستگیری برادرم ما تا هفت ماه هیچ اطلاعی از وضعیت او نداشتیم و بعد از هفت ماه ما فهمیدیم که چه بلایی سرش آوردند و خودش تعریف می کرد که در انفرادی بوده و کتکش می زدند. در زندان اینقدر به سرش زدند که الان حافظه اش ضعیف شده و نمی تواند تمرکز کند.

در پایان هر صحبتی دارید بفرمایید؟

من فقط درخواستم این است که برادرم و ما را از این وضعیت بلاتکلیف در آورند. اگر حکمی می خواهند بدهند چرا اینقدر دادگاه تشکیل می شود و رای صادر نمی کنند ؟ چرا تاریخ برگزاری دادگاه بعد را دیر به دیر اعلام می کنند؟ به طوریکه دو ماه، دو ماه یک دادگاه برایش تشکیل می دهند و بعد از دادگاه هم دوباره در همان وضعیت بلاتکلیف است.

مژگان مدرس علوم
جرس

ابراز نگرانی مادر افشین اسانلو از وضعیت فرزندش در زندان

ابراز نگرانی مادر افشین اسانلو از وضعیت فرزندش در زندان

جرس: افشین اسانلو نزدیک به یازده ماه است که در زندان بسر می برد و در دادگاه بدوی در اردیبهشت ماه سال جاری به پنج سال حبس تعزیری محکوم شده است.

 این حکم در حالی برای او صادر شده است که وکیل وی اجازه دسترسی به پرونده موکل خود و ملاقات با قاضی پرونده را نداشته است.

لازم بذکر است، افشین اسانلو برادر منصور اسانلو رئیس هیئت مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه است که چندی پیش بعد از تحمل چهار سال حبس با قید وثیقه از زندان آزاد گردید.

فاطمه گلگری مادر افشین اسانلو در خصوص پرونده قضایی فرزندش به "جرس" می گوید: " سه ماه پیش از عید سال 90 در ترمینال بازداشتش کردند و ما دوازدهم فروردین از وضعیتش باخبر شدیم. در ابتد به مدت سه ماه در بند امنیتی 209 نگهداری شده بود بعد از سه ماه به 350 منتقل شد. تا اینکه اواخر اردیبهشت ماه یک دادگاه غیرعلنی تشکیل دادند و پنج سال حکم حبس تعزیری برای افشین صادر کردند. حالا به این حکم اعتراض کردیم و منتظر برگزاری دادگاه تجدید نظر هستیم تا ریخ آن را هم هنوز اعلام نکرده اند."

افشین اسانلو که هیچگونه فعالیت سندیکایی و سیاسی نداشته است در اواخر آذر ماه سال گذشته در ترمینال جنوب بازداشت و به بند امنیتی 209 منتقل شده است. این در حالی است که خانواده وی تا سه ماه از محل نگهداری و اتهام  وی اطلاعی نداشتند.

خانم گلگری با تاکید براینکه فرزندش اصلا فعالیت سندیکایی و سیاسی نداشته است، ادامه می دهد: "این حکم را به اتهام اقدام علیه امنیت ملی و تبلیغ علیه نظام برای افشین صادر کردند. در حالیکه افشین راننده بود و اصلا فعالیت سیاسی نداشت. مثل همه اتهاماتی که به همه می زنند به پسر من هم این اتهام را زده اند. یک وکیل هم برای افشین گرفته بودیم که متاسفانه نه گذاشتند پرونده را ببیند و نه قاضی پرونده را ملاقات کند. فقط یکدفعه به ما زنگ زدند که به پنج سال حبس محکوم شده و به خود افشین هم در زندان این حکم را ابلاغ کرده بودند."

مادر افشین اسانلو با اشاره به آخرین ملاقاتی که با افشین داشته وضعیت جسمی و روحی او را نامناسب بیان می کند و در ادامه می افزاید: "دوشنبه با افشین ملاقات کابینی داشتم که وضعیتش از نظر جسمی و روحی خوب نبود. از اینکه بی گناه این همه مدت در زندان بوده و حکم پنج سال حبس هم به او داده اند عصبانی است. در پشتش هم یک غده است که نیاز بعمل جراحی دارد و امیدواریم هرچه زودتر رسیدگی کنند و بتواند در بیمارستان خارج از زندان تحت معالجه قرار گیرد. این غده بزرگتر شده و با توجه به اینکه شرایط زندان هم برای کسانیکه مشکلات جسمانی دارند مناسب نیست روزبروز این ناراحتی ها بیشتر می شود. برای مرخصی هم خیلی پیگیری کردیم و نامه نوشتیم اما تاکنون پاسخی نداده اند."

این مادر دردمند که پیش از این شاهد رنج کشیدن منصور فرزند دیگرش به مدت چهار سال در زندان بود هم اکنون با وجود بیماری جسمانی باید پیگیر وضعیت افشین باشد. او در پایان امیدوار است تمام زندانیان سیاسی آزاد گردند زیرا بر این باور است که همه آنها بی گناه در گوشه زندانها عمر خودشان را سپری می کنند. او در پایان می گوید: " پسر من هم که اصلا نمی دانیم چرا زندان است؟ او هیچ جرمی مرتکب نشده و بی گناه در زندان است. خود افشین هم از این نظر در فشار است و می گوید من که گناهی مرتکب نشده ام چرا باید در زندان بمانم.افشین دو فرزند دارد که با توجه به این مشکلات همینطور بی سرپرست مانده اند. خلاصه هم خودش هم فرزندشان تحت فشار هستند و نمی داند اصلا برای چه در زندان است؟ البته مثل افشین زیاد هستند که در خیابان دستگیر شدند و الان بی گناه در زندان هستند و امیدواریم کسانی که مسایل حقوق بشر را پیگیری می کنند به وضعیت زندانیان سیاسی توجه کنند و زندانیان سیاسی بی گناه را از زندان آزاد کنند تا به آغوش خانواده و جامعه خودشان برگردند."

جرس

مژگان مدرس علوم

گزارش سالانه بان کی مون از وضعیت حقوق بشر در ایران

گزارش سالانه بان کی مون از وضعیت حقوق بشر در ایران 

• دبیر کل سازمان ملل متحد از افزایش اعدام ها، موارد قطع عضو، بازداشت های خودسرانه، محاکمه های غیرعادلانه، شکنجه و سرکوب فعالان حقوق بشر ابراز نگرانی کرده است ...

بی بی سی: بان کی مون دبیر کل سازمان ملل متحد در گزارش سالانه خود درباره وضعیت حقوق بشر در ایران از افزایش اعدام ها، موارد قطع عضو، بازداشت های خودسرانه، محاکمه های غیرعادلانه، شکنجه و سرکوب فعالان حقوق بشر، وکلا، روزنامه نگاران و فعالان مخالف در این کشور ابراز نگرانی کرده است.
آقای بان این گزارش را سه سال است که به تقاضای کشورهای عضو مجمع عمومی سازمان ملل آماده می کند. دو کشور دیگری که گزارش مشابهی درباره آنها تهیه می شود برمه و کره شمالی هستند.
احمد شهید، گزارشگر ویژه در مورد وضعیت حقوق بشر ایران که در ماه ژوئن سال گذشته منصوب شد قرار است گزارش خود را روز چهارشنبه هفته آینده منتشر کند.
در گزارش تازه آقای بان آمده است که نقض حقوق بشر در ایران از زمان گزارش قبلی دبیر کل دامه یافته است.
در مقدمه این گزارش آمده است: "چنین مواردی ادامه یافته و تشدید شده است، به خصوص در مورد مدافعان حقوق بشر، فعالان حقوق زنان، روزنامه نگاران و مخالفان دولت."
گزارش همچنین به افزایش قابل توجه مجازات اعدام از جمله در ملاء عام از ابتدای سال ۲۰۱۱ تاکنون اشاره می کند و می گوید که اعدام زندانیان سیاسی و مجرمان زیر هجده سال گزارش شده است.
ایران بارها نقض حقوق بشر در داخل کشور را رد کرده و سازمان های بین المللی را متهم کرده است که تحت نفوذ دشمنان این کشور نظیر آمریکا عمل می کنند.
این گزارش همچنین به بعضی تحولات مثبت در ایران از جمله امضای پروتکل داوطلبانه کنوانسیون حقوق کودکان در زمینه مشارکت کودکان در مناقشه های مسلحانه در سپتامبر ۲۰۱۰ اشاره می کند.

اعدام ها
در بخشی از این گزارش درباره مجازات اعدام آمده است: "به گفته عفو بین الملل، علاوه بر ۲۵۲ مورد اعدامی که رسما در سال ۲۰۱۰ اعلام انجام شده، گزارش هایی هست که ادعا می کند ۳۰۰ اعدام مخفی دیگر عمدتا در زندان وکیل آباد مشهد انجام شده است."
"به گفته یک منبع رسمی، حدود ۱۴۰ اعدام در فاصله اول ژانویه تا ۲۰ ژانویه ۲۰۱۱ انجام شده که بعضی منابع آن را تا ۱۸۵ اعدام می دانند."
در این گزارش آمده است که کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل در ماه فوریه ضمن ابراز نگرانی از شمار افزایش شدید آمار اعدام در ایران از ابتدای ۲۰۱۱ از ایران خواست موقتا اعدام ها را متوقف کند. این سازمان از ایران خواسته است حذف مجازات اعدام از نظام جزایی را بررسی کند.
کمیسر عالی حقوق بشر همچنین در مورد صدور حکم اعدام در ارتباط با جرایم جنسی به ایران نامه نوشته است.
در قسمت دیگری از این گزارش آمده: "کاربرد حکم اعدام در ارتباط با اتهام محاربه (با خدا) بار دیگر موضوع نگرانی در دوره مورد بررسی است. براساس اطلاعات دریافت شده بیش از ۲۰ نفر از جمله علی صارمی، جعفر کاظمی، حسین خضری و محمد علی حاج آقایی که به محاربه محکوم شده بودند در دوره گزارش شده اعدام شدند و چند نفر هم پس از محکومیت براساس اتهامات مبهم حکم اعدام گرفتند."
این گزارش می گوید که براساس قوانین ایران محاربه به خشونت مسلحانه مربوط می شود اما گزارشگر ویژه در اعدام های فراقانونی، صحرایی و خودسرانه، ابراز نگرانی کرده است که علیرغم درخواست های مکرر، دولت ایران تعریف دقیق و روشنی از محاربه ارائه نکرده است.
در این گزارش همچنین با اشاره به وقوع بعضی از اعدام ها در ملاء عام آمده است که این شیوه، ماهیت بی رحمانه، غیرانسانی و تحقیرآمیز مجازات مرگ را تشدید می کند.
این گزارش ضمن اشاره به آنچه به نظر می رسد کاهش موارد اعدام با سنگسار در ایران باشد می نویسد: "در روز ۲۷ ژانویه ۲۰۱۰، شماری از نمایندگان این سازمان خواستار توجه دولت ایران به پرونده سریمه عبادی و بو علی جانفشانی توسط دادگاهی جنایی در ارومیه در استان آذربایجان غربی به اتهام زنا شدند."
این گزارش به این مساله اشاره می کند که ظاهرا این افراد در جریان محاکمه حق انتخاب وکیل برای خود را نداشته اند. بنابه گزارش ها دادگاه تجدید نظر حکم اعدام را تایید کرد اما مقام های ایران در روز ۷ اکتبر ۲۰۱۰ در واکنش به درخواست سازمان ملل گفتند که پرونده تحت بررسی است و حکمی صادر نشده است.

حقوق زنان
این گزارش اشاره می کند که مقام های ایرانی افزایش شمار زنان در مجلس، شوراهای محلی، پست های عالی دولتی و مدیریتی و همچنین آموزش عالی را پررنگ کرده اند.
"برای مثال گزارش می شود که شمار زنان در پست های مدیریتی در وزارت آموزش، از ۴۵ نفر در سال ۲۰۰۵ به ۴۸۲ نفر در سال ۲۰۱۱ افزایش یافته است. در سال آموزشی قبلی، ۳۹۰ هزار و ۳۰۶ دختر وارد سیستم آموزش عالی شدند که معادل افزایش ۲۷۰۰ درصدی ظرف سه دهه است."
اما این گزارش به ادامه ارعاب، آزار و گاه بازداشت یا منع سفر فعالان حقوق زنان در دوره یاد شده اشاره می کند.
در این گزارش همچنین به محدودیت هایی که اقلیت های مذهبی به خصوص جامعه بهاییان با آن روبرو هستند اشاره شده است.
بازداشت اعضای جامعه بهایی ایران و ادامه نقض آزادی مذهب یا اعتقاد از موارد نگرانی این سازمان است.
در گزارش دبیر کل سازمان ملل متحد به حداقل ۲۷ خبرنگار که زندانی شده اند و چندین نفر آنها احکام سنگین گرفته اند اشاره شده است.
احمد زیدآبادی روزنامه نگار برجسته و برنده جایزه سال ۲۰۱۱ یونسکو/گیلرمو در زمینه آزادی مطبوعات جهان از کسانی است که گزارش به آنها اشاره می کند و می نویسد: "آقای زید آبادی در پی انتخابات سال ۱۳۸۸ بازداشت و به 'تبلیغ علیه نظام' و 'توطئه برای اغتشاش عمومی' متهم و به شش سال حبس، پنج سال تبعید و منع دائمی از فعالیت سیاسی، اجتماعی، روزنامه نگاری و همچنین قلم زدن و ایراد نطق محکوم شد."
فریبرز رئیس دانا اقتصاد دان، جعفر پناهی سینماگر و نسرین ستوده وکیل نیز از دیگر کسانی هستند که در این گزارش به بازداشت آنها اشاره شده است.
تعلیق شماری از احزاب مخالف و منع سفرهای خارجی بعضی از رهبران آنها و همچنین نیاز به گرفتن مجوز برای کلیه تجمعات عمومی از جمله دیگر موارد مورد نگرانی این گزارش است.
در این گزارش آمده است: "در روز ۱۴ فوریه ۲۰۱۱، زمانی که هواداران مخالفان در همبستگی با معترضان در مصر تجمع کردند، نیروهای امنیتی برای جلوگیری از تظاهرات مستقر شدند که باعث درگیری هایی شد که مرگ حداقل دو نفر و مجروح شدن چند نفر دیگر را به دنبال داشت."
دبیر کل سازمان ملل در گزارش خود همچنین به کشته شدن شماری از اعراب اهوازی - براساس گزارش های متعدد - در سالگرد تظاهرات ۱۵ آوریل به مناسبت "روز غضب" در سال ۲۰۰۵ اشاره می کند.

همکاری با سازمان ملل و توصیه ها
در این گزارش همچنین به میزان همکاری جمهوری اسلامی ایران با بازرسان و ماموران سازمان ملل اشاره شده است.
این گزارش می گوید که در سال های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۵ شش مامور سازمان ملل از ایران بازدید کردند اما از سال ۲۰۰۵ هیچ یک از گزارشگران موضوعی این سازمان موفق به ورود به این کشور نشده اند. البته مقام های ایرانی گفته اند که در واکنش به درخواست ها قصد دارند در سال آینده دو گزارشگر ویژه سازمان ملل را دعوت کنند.
اما در این گزارش به جلسه روزهای اول و دوم دسامبر ۲۰۱۰ میان سه عضو کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل و شماری از اعضای قوه قضاییه ایران اشاره و از آن استقبال می کند.
دبیر کل سازمان ملل در پایان این گزارش ۱۹ صفحه ای مقام های ایران را ترغیب می کند قوانین ملی به خصوص قوانین جزایی و قوانین قضایی در مورد افراد زیر ۱۸ سال را اصلاح کند تا از همخوانی آنها با استانداردهای حقوق بشر بین المللی اطمینان حاصل شود.
او همچنین خواستار پایان برخی از انواع اعدام ها و سایر مجازات ها که براساس قوانین بین المللی ممنوع است می شود.
آقای بان از ایران خواسته است که کنوانسیون حذف کلیه اشکال تبعیض علیه زنان و کنوانسیون منع شکنجه و سایر رفتارها و مجازات های بی رحمانه و غیرانسانی را امضا کند.
او همچنین ابراز نگرانی می کند که ایران فقط به تعداد کمی از مکاتبات انبوه این سازمان در ارتباط با موارد جدی نقض حقوق بشر پاسخ می دهد و خواستار تقویت همکاری با شورای حقوق بشر در این زمینه می شود.

Not to Executions is Iran! No to Death Penalty!

More photos from Sat 1 October assembly in Trafalgar Square.
No to Death Penalty. Stop Executions in Iran!

گردهمائی حامیان مادران عزادار ایران در لندن

حامیان مادران عزادار ایران در لندن روز شنبه اول اکتبر طبق قرار هر ماهه در میدان ترافالگار گرد هم امدند تا خواست مادران عزادار ایران را به گوش جهانیان برسانند. مادران فرزند از دست داده و آنان که فرزندانشان در گوشه های زندانهای رژیم ایران روزهای سختی را سپری میکنند.
لند ن یکی از نا بهنگام ترین روزهای گرم را میگذراند با این همه بسیاری گرد گروه حامیان گرد امدند و از حال و روز آنانی جویا شدند که یادشان و نامشان بر لوح تاریخ ماندگار است.
عکس ها و ویدیو زیر نشانه این روز است.

http://www.youtube.com/watch?v=yHqba98uzFM

No to Death Penalty

"On the occasion of 10 October, International Day Against Death penalty"
London Supporters of Iran's Mourning Mothers assemble to show their solidarity with mothers who have lost their children and those who are awaiting their release of their loved one from prison.
"DEATH PENALTY IS THE ULTIMATE DENIAL OF HUMAN RIGHTS"
According to Amnesty International Iran rates second after China in the rate of executions.
Last year, Iranian authorities confirmed 212 cases of executions, out of which 32 in public and which included 5 women and 1 juvenille. According to reliable sources as least 3oo more cases had not been officially reported.
AT PRESENT 139 COUNTRY HAVE ABOLISHED DEATH PENALTY.
We, London Supporters of Iran's Mourning Mothers consider ourselves part of the worldwide movment aganist death penalty and work towards its abolition. We strive to eliminate this inhumane act under any conditions and throughout the world and easpecially in Iran.
We demand:
1- Abolition of death penalty.
2- Freedom of all political and ideological prisoners.
3- Open and fair trials of those who have committed crimes against humanty in the past 33 years in Iran.
We assemble in the north side of Trafalgar Square every first Saturday of each month from 2-3.
Join us if you can.
For further information send us an email: mothers.mourningiran@gmail.com