|
Tuesday, 30 September 2014
سلامتی امید کوکبی در خطر است، نیاز به درمان پزشکی فوری
Friday, 26 September 2014
همبستگی حامیان مادران ،پارک لاله لندن ، با معلمان در بند
آزادی
زندانیان سیاسی و عقیدتی ایران
شنبه چهارم ماه
اکتبر2014 ساعت دو تا سه بعد از ظهر
چهار اکتبر مقارن است با روز جهانی معلم، با گرامیداشت یاد و نام فرزاد
کمانگر، معلمی که در سال 1385 دستگیر و در سال 1389 اعدام شد. ما حامیان مادران ،پارک لاله همصدایی خود را با خانواده های معلمان دربند اعلام
میکنیم
ما
حامیان "مادران پارک لاله" در لندن، با مادرانی که فرزندان خود را از دست
داده و یا چشم انتظار رهائی فرزندانشان از زندان هستند همدردی و همصدائی میکنیم
بیاد مادرانی هستیم که پس از گذشت سالها درد
و فراق فرزندان از پای ننشستند و امروز بیاد فرزندان از دست رفته شان خواستارآزادی
تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی در ایران هستند
مادران
بار دیگر مصرانه بر خواسته های بحق و مدنی مادران پارک لاله تاکید مي کنند.خواسته
ها: آزادی زندانیان سیاسی – عقیدتی، لغو اعدام بطور کلی، محاکمه عادلانه و علنی آمران
و عاملان جنایات سی و سه سال گذشته در ایران
به
منظور هم صدائی با "مادران پارک لاله " ما شنبه
چهارم ماه اکتبر2014
ساعت دو تا سه بعد از ظهر
جلوی ناشنال آرت گالری لندن جمع می شویم
.
حامیان "مادران عزدار ایران" لندن /انگلستان
In Solidarity and Sympathy with Mourning
Mothers of Iran
With the beginning of the academic year, let’s be the voice
of the sufferings of Iranian teachers in prison
In this regard, with the beginning of
the educational year in Iran and on the threshold of the Teachers' Day on
October 5th, it seems necessary to pay sole attention to the violation of
teachers' rights specially the evident violation of human rights against the
civil and trade activists in this field.
We,
the supporters of Mothers of Laleh Park sympathise with those mothers whose
children have been executed or are waiting to see their children freed. We remember
those mothers who after three years of separation from their loved ones are
still adamant to achieve their goal. Today, in memory of their children, they
demand freedom of all the political prisoners and prisoners of conscience.
Mourning Mothers of Iran asks for:
STOP
EXECUTION Free Political Prisoners
Arrest and Punish murderers and Perpetrators of Crimes in Last 34 years in Iran.
We
the Supporters of the Mourning Mothers of Laleh Park, once again, gather in
front of the National Gallery in London on Saturday 4 October2014 between 2 and
3pm to add our voice to their demands. Please come and join us there.
Unconditional
release of all political teachers’ prisoners
Supporters of the Mourning Mothers of Iran- London
The Supporters of the Mourning Mothers of Iran- London is not linked to any political parties or religious organization حامیان"مادران پارک لاله" لندن،نهادی است مستقل که به هیچ گروه و سازمان سیاسی و مذهبی بستگی ندارد.
Tel: 0044-7952513869
Find
us on Face book: mothers. Mourning
Location:
North Terrace of Trafalgar Square (in front of the National Gallery)
Nearest Tube Charing Cross: Bakerloo and Northern line
Saturday:
4Th .October 2014
15.00 – 14.00: Time
Tuesday, 16 September 2014
بزرگداشت مادر پناهی در تهران
• در خانه کوچک و صمیمی مادر پناهی جمعیت زیادی گرد آمده بودند و جا برای نشستن نبود و تعدادی از وسط مراسم می رفتند تا جا برای دیگران که می آمدند، باز شود ...در این مراسم مادران خاوران، بستگان، دوستان و دوستداران این مادر و هم چنین مادران پارک لاله حضور داشتند.
مادران پارک لاله: مادر پناهی شبستری (پیوندی)، کسی که مهربانی، صبر و پیگیری خستگی ناپذیرش زبان زد همگان بود، بعد از چند سال بیماری فوت کرد. به همین مناسبت مراسم گرامی داشت یاد و خاطره وی در منزل اش برپا شد. در اتاق خواب مادر، روی تخت اش پیراهنی از او را پهن و با دسته گلی تزیین کرده و کتاب حیدر بابا را روی پیراهن وی گذاشته بودند. می گفتند او معلم بود و به مطالعه کتاب و شعرهای حماسی علاقه زیادی داشت.در این مراسم مادران خاوران، بستگان، دوستان و دوستداران این مادر و هم چنین مادران پارک لاله حضور داشتند. مادر بهکیش نیز که به سختی راه می رود، برای احترام به مادر پناهی در مراسم شرکت کرده بود.
ابتدا یکی از مادران خاوران به یاد مادر و پسرش مهرداد سکوت داد و همه ایستادند و پس از یک دقیقه سکوت به او درود فرستادند و ترانه ای را به یادشان خواندند. سپس همراهان و همدردان ایشان در این سفر طولانی دادخواهی، به یاد مادر به ذکر خاطراتی از او پرداختند. یکی از آنان می گفت: "مادر پناهی از همان سال های اول پس از کشتار سال ۶۷، همیشه پای ثابت خاوران بود و هر هفته در خاوران حضور می یافت و با مهربانی ها و روحیه امیدوارش به همه دلگرمی می داد". دیگری از دیدار با مادر و گردش های دوستانه با وی گفت و آن دیگری از مهربانی های او با بچه ها و جوان ها و این که چقدر بچه ها دوست اش داشتند.
در خانه کوچک و صمیمی او جمعیت زیادی آمده بودند و جا برای نشستن نبود و تعدادی از وسط مراسم می رفتند تا جا برای دیگران که می آمدند، باز شود.
ابتدای مراسم دخترش، با خواندن متنی ساده ولی جان گداز از مادرش یاد کرد. او گفت: مادرم انسانی دریادل ولی بی هیاهو بود و یک بار در ۴ آذر ۶۷ در خیابان فریاد کشید و سالیانی بسیار او را راهی خاوران کرد و با عشق رفتن به آن جا هفته را سپری می کرد".
در پایان مراسم نیز در حالی که گریه امانش را بریده بود، شعری را به زبان آذری خواند و چون نمی توانست به درستی بخواند، خانواده ها او را همراهی می کردند.
منصوره بهکیش نیز که سال های طولانی در نبود دخترش، مادر پناهی را برای رفتن به خاوران همراهی می کرد و رفیق تنهایی هایش شده بود، نتوانست از او هیچ بگوید و ساکت در گوشه ای ایستاده بود. در ادامه به رسم همه این سال ها، در گرامی داشت یاد و خاطره مادران خاوران، شعر و سرودهایی به صورت دسته جمعی به زبان فارسی و آذری خوانده شد.
در پایان برای پاس داشت پایداری های این مادر گرامی و عاشق، سرود خاوران که توسط یکی از خانواده ها سروده شده است، با اشک و شور فراوان دسته جمعی خوانده شد.
ما مادران پارک لاله ضمن تسلیت مجدد به خانواده بزرگ خاوران، به ویژه به خانواده محترم پناهی و بهکیش، اعتقاد عمیق داریم که جنبش دادخواهی ایران بدون تردید مدیون تک تک این مادران و خانواده ها می باشد.
یاد و خاطره اش گرامی و راهش پر رهرو باد!
Saturday, 6 September 2014
مادران ، بازماندگان کشتارتابستان 67
و به اشکال مختلف خواستار گشایش پرونده این کشتارها بوده اند
حامیان "مادران
عزدار ایران" لندن ،روز شنبه ششم سپتامبربه مناسبت بیست و شش ومین سالگرد کشتار جمعی زندانیان سیاسی در
تابستان 67 آنچه
«فاجعه ملی» نام گرفته است در میدان ترافالگار جلوی ناشنال آرت گالری لندن بیاد صدها جان یاخته آن سال، تجمع
کردند
تعداشان پرشمار نبود اما با اعتقاد به خواسته مادران خاوران و مادران پارک
لاله در میان جمعیت پرشمار که در رفت امد بودند به پخش تراکت و توضیح نظرات مادران
پرداختند
از جمله اینکه در این بیست شش سال مادران
خاوران همراه بازماندگان کشتارشهریور 67 و به اشکال مختلف خواستار گشایش پرونده
این کشتارها بوده اند مادران خاوران علاوه بر خواسته های مادران پارک لاله،
همچنین خواستار : :
-باز شدن در خاوران بر روی خانواده ها.
-اعلام اسامی ، زمان فوت ومحل دفن عزیرانشان
-اجازه ی نشانه گذاری و گل کاری بر
مزار جان باختگان
-جلوگیری
از دفن اموات دیگر بر خاک عزیزانشان هستند
ما
حامیان مادران ،پارک لاله لندن اینگونه همصدایی خود را با مادران خاوران اعلام کردیم
حامیان
"مادران عزدار ایران" لندن /انگلستان
Tel: 0044-7952513869
Find
us on Face book: mothers. Mourning
The Supporters of
the Mourning Mothers of Iran- London is not linked to any political parties or
religious organization حامیان"مادران
پارک لاله" لندن،نهادی است مستقل که به هیچ گروه و سازمان سیاسی و مذهبی
بستگی ندارد.
Saturday, 30 August 2014
پس از هفت سال،- خانواده ها در خاوران
مراسم یادبود زندانیان سیاسی اعدام شده در تابستان ۶۷
پس از نزدیک به هفت سال، امروز توانستیم با خیالی راحت تر در مراسم یادبود زندانیان سیاسی اعدام شده در تابستان ۶۷، در خاوران گرد هم آییم. هرچند تعداد خانواده ها نسبت به سال هایی که مراسم دسته جمعی برگزار می کردیم، بسیار کمتر بود، ولی مهم این است که بالاخره توانستیم دور هم جمع شویم، عکس های کشته شدگان را کنار هم بگذاریم و مراسمی گروهی برگزار کنیم.
این موفقیت هرچند بسیار اندک و حتی دردناک است، ولی از این جهت که نتیجه مقاومت و پایداری مادران و خانواده های خاوران در بدترین شرایط است، شیرین بود. واقعیت این است که ما زیر چتر حکومتی زندگی می کنیم که جز زور و تهدید و ستم بر مردم، روش دیگری را بر نمی تابد و در چنین شرایطی، به دست آوردن حداقل حقوق انسانی بسیار سخت و طاقت فرساست.
این مهم است که در بدترین شرایط ناامید نشدیم، رفتیم، ایستادیم و مقاومت کردیم، هرچند ما را بسیار آزردند و تحقیر و تهدیدمان کردند و شرایطی جان فرسا برای ما ایجاد کردند، ولی با تمام این فشارها خاوران را تنها نگذاشتیم و به هر شکلی که بود، در تمام طول سال در خاوران حضور یافتیم. کاش دیگر خانواده ها نیز پس از حمله پلیس به مراسم خانواده ها در سال های پیشین خود را کنار نمی کشیدند و هم چنان می آمدند، البته حالا هم خیلی دیر نشده است. هرچند ممکن است استخوان های عزیزان مان را در دی ماه سال ۷٨ ربوده باشند، ولی مهم این است که این سند جنایت را حفظ کردیم و هم چنان برای روشن شدن حقایق ایستاده ایم.
ما هنوز در ابتدای راه هستیم و این کوچک ترین حق ماست، ولی ایستادگی ما نشان داد که اگر بخواهیم می توانیم خیلی چیزها را به دست آوریم. مهم این است که پشت هم و در کنار هم باشیم. در طی این سال ها حکومت از هر حربه ای استفاده کرد تا بین خانواده ها تفرقه بیاندازد و کمر مادران و خانواده های خاوران را خم کند، ولی ما با اتحاد و همبستگی مان، توانستیم جلوی این فرسودگی را بگیریم و پشت هم باشیم و نگذاریم اختلاف عقاید، دامن گیر حرکت دادخواهانه جمعی ما شود.
ما مادران و خانواده های خاوران، از مادر، پدر، همسر، فرزند، خواهر و برادر؛ همواره همراه و پشت هم بودیم و تلاش کردیم جای خالی همدیگر را پر کنیم و نگذاریم خاوران تنها بماند. هرچند مادران و پدران ما پیر و ضعیف و ناتوان شده و برخی مرده اند و گاهی جمع مان به دو یا سه نفر می رسید، ولی مهم این است که ناامید نشدیم و حضور یافتیم و در آینده نیز جوان ترها جای خالی ما را پر خواهند کرد تا به نتیجه برسیم.
عقب نشینی حکومت از ماه های آخر دولت احمدی نژاد شروع شد. آن سال نیز مقاومت خانواده ها، حکومت را به عقب نشینی واداشت. قبل تر از آن، تا به خاوران وارد می شدیم، نیروهای امنیتی سر می رسیدند و به ما فشار می آوردند که زودتر خاوران را ترک کنیم و چندین بار نیز ما را به صورت موقت بازداشت کردند و به کلانتری خاور شهر بردند، ولی ایستادگی همان تعداد اندک ما خانواده ها، حکومت را به عقب نشینی وادار کرد و نزدیک به دو سال است که نیروهای امنیتی جز در دو مراسم گروهی در خاوران، مزاحم ما نمی شوند.
آخرین مراسم گروهی ما در سال ۱٣٨۶ با بگیر و ببند شدید نیروهای امنینی و اطلاعاتی همراه بود و در بیستمین سالگرد در سال ۱٣٨۷، با پادگانی کردن خاوران، نگذاشتند مراسم برگزار شود. این شرایط به شدت پلیسی هم نتوانست ما را از پا بیاندازد و همواره در خاوران حضور یافتیم. مقاومت و ایستادگی خانواده ها از آن سال تا کنون باعث شد که هر سال، دایره پادگانی حکومت کوچک تر شود. ابتدا جاده لپه زنک را می بستند و نیروهای امنیتی و اطلاعاتی به شکلی علنی در آن جا مستقر می شدند، در سال های بعد حضورشان به شکل علنی کم رنگ تر شد و در بین درختان مخفی می شدند. سال های بعد باز عقب تر رفتند و فقط در داخل خاوران حضور می یافتند و در جمعه آخر سال ۹۲، تعدادی از خانواده ها توانستند صبح زودتر به خاوران بروند و آن جا را گلباران کنند، ولی جلوی دیگر خانواده ها را با توهین و تحقیر گرفتند و ما را باز گرداندند. این رفتار ماموران نیز با اعتراض ما خانواده ها روبرو شد و این مقاومت ها و اعتراض ها بالاخره باعث شد که امروز، آن محدودیت نیز برداشته شود و این را می توان یک موفقیت برشمرد. موفقیتی که نتیجه تلاش و پایداری و مقاومت خانواده ها در طی این سال های به شدت پلیسی بود.
امروز نیز تعدادی از خانواده ها صبح زودتر به خاوران رفته و برگشته بودند و تعدادی نیز از ساعت هشت و نیم آن جا بودیم و تا ساعت ده و نیم در خاوران ماندیم. پس از پخش کردن گل ها در لابلای بوته های خشک، گرد هم جمع شدیم و عکس های عزیزانی که همراه داشتیم را در وعده گاه همیشگی مان در کنار هم گذاشتیم و با همدیگر سرود خاوران و سر اومد زمستان را خواندیم و از گرمای وجود هم جان گرفتیم.
بعد از خاوران هم با تعدادی از خانواده ها به دیدار مادر پناهی و پس از آن به دیدار مادرم رفتیم. مادر پناهی عزیزمان که هم اکنون در بستری بیماری هستند، از همراهان همیشگی خاوران بودند و امروز جای شان واقعا خالی بود. برای این زن عاشق از خاوران گفتیم و با او سرود ای رفیقان را به زبان ترکی و فارسی خواندیم و او هم چند کلامی را با ما زیر لب زمزمه کرد.
ما خانواده ها و همراهان مان نیرویی در با هم بودن با همدیگر داریم که می توانیم کوه را جا به جا کنیم. اگر ما با همت و پایداری، قفل خاوران و دیگر گورستان های بی نام و نشان را باز و چرایی و چگونگی جنایت ها را روشن کنیم، می توانیم امیدوار باشیم که راه تکرار بر جنایت را خواهیم بست یا آن را کاهش خواهیم داد. در غیر این صورت، به جنایت کاران اجازه می دهیم که به اشکال و رنگ های مختلف، حقوق ما انسان ها را بدون پاسخ گویی زیر پا بگذارند و این جنایت ها دوباره و دوباره تکرار شود.
این ذره ذره گرمی خاموش وار ما، یک روز بی گمان، سر می زند ز جایی و خورشید می شود!
منصوره بهکیش
هفتم شهریور ۱٣۹٣
Sunday, 24 August 2014
در بیست و ششمین سالگرد کشتار جمعی زندانیان سیاسی، فاجعه 67
همبستگی و هم صدائی
با مادران پارک لاله
شنبه ششم
ماه سپتامبرساعت دو تا سه بعد از ظهر
روز همبستگی با مادران خاوران
همدردی و همصدائی
حامیان "مادران پارک لاله" در لندن، با مادران خاوران.
ده شهریور مقارن
است با بیست وششمین
مادران خاوران علاوه بر خواسته های مادران پارک لاله، آزادی زندانیان سیاسی – عقیدتی، لغو اعدام
بطور کلی، محاکمه عادلانه و علنی آمران و عاملان جنایات سی و چهار سال گذشته در ایران همچنین خواستار
:
-باز شدن در خاوران بر روی خانواده ها. -اعلام اسامی ، زمان
فوت ومحل دفن عزیرانشان-اجازه ی نشانه گذاری و گل کاری بر
مزار جان باختگان-جلوگیری از دفن اموات دیگر بر خاک عزیزانشان، هستند.
ما حامیان مادران
،پارک لاله لندن همصدایی خود را با شما مادران خاوران اعلام می کنیم . به همین منظور، شنبه
ششم ماه سپتامبر-بین ساعت دو تا سه
بعداز ظهر جلوی ناشنال
آرت گالری لندن جمع می شویم
حامیان "مادران
عزدار ایران" لندن /انگلستان
Tel: 0044-7952513869
Find
us on Face book: mothers. Mourning
The Supporters of
the Mourning Mothers of Iran- London is not linked to any political parties or
religious organization حامیان"مادران
پارک لاله" لندن،نهادی است مستقل که به هیچ گروه و سازمان سیاسی و مذهبی
بستگی ندارد.
Location: North Terrace of Trafalgar Square (in front of the National Gallery)
Nearest Tube Charing Cross: Bakerloo and Northern line
Location: North Terrace of Trafalgar Square (in front of the National Gallery)
Nearest Tube Charing Cross: Bakerloo and Northern line
Saturday:
6 September
15.00 – 14.00: Time
In Solidarity with Mourning Mothers of Iran (Mothers of Laleh
Park)
This month’s event is in solidarity with Mothers of Khavaran
1 September 2014 is the twenty sixth anniversary of the mass execution of political prisoners in the summer of 1988. For the past 26 years, the families of those executed have, through every possible means, tried to legally challenge the killings. However, not only have their requests been ignored, but the Khavaran cemetery has also been closed to the public for the past seven years so that the families and mothers cannot even visit their children’s graves.
1 September 2014 is the twenty sixth anniversary of the mass execution of political prisoners in the summer of 1988. For the past 26 years, the families of those executed have, through every possible means, tried to legally challenge the killings. However, not only have their requests been ignored, but the Khavaran cemetery has also been closed to the public for the past seven years so that the families and mothers cannot even visit their children’s graves.
.
Mothers of Khavaran, in line with Mothers of Laleh Park (Mourning
Mothers), are asking that the cemetery be opened to the families and that the
names of their children, the dates of their deaths and the names of the burial
sites be announced. They also request the prohibition of new burials in
existing graves. Last but not least, they request the lifting of
restrictions on the families of the children to place signs and lay flowers for
their loved ones at the site.
We, in London, will stand in solidarity with these mothers in
Trafalgar Square on Saturday 6 September 2014 from 2 pm to 3 pm and be
their voice for their demands of a stop to the executions, the release of all
political prisoners and the punishment of those responsible for the killings
and crimes against humanity in Iran for the past 34 years.
Please show your support by joining us.
Supporters of Mourning Mothers of Iran (Mothers of Laleh Park) – London
Supporters of Mourning Mothers of Iran (Mothers of Laleh Park) – London
Wednesday, 6 August 2014
مادران پارک لاله: جنایات جنگی و نسل کشی در غزه را محکوم می کنیم
جهان روزهای سختی را می گذراند. جنگ و جنایات جنگی، کشتار و نسل کشی و نقض آشکار حقوق بشر و حذف انسان ها در شدیدترین وجه ممکن در هر نقطه از جهان و بخصوص در خاورمیانه در حال وقوع است.زنان و مردان مخالف جنگ و به ویژه کودکان در غزه، عراق، سوریه، لبنان، اوکراین، نیجریه و در دیگر نقاط جهان، قربانیان اولیه جنگ هستند. جنگی که هیچ نقشی در ایجاد و تداوم آن ندارند. ما در حالی هر روز شاهد ریختن خون کودکان بی گناه و اشک مادران در غزه هستیم که کشورهای قدرتمند دنیا با حمایت های اقتصادی، نظامی، تسلیحاتی خود از یک طرف و مجامع بین المللی با سکوت یا بی تفاوتی به این روند ناعادلانه و نابرابر دامن می زنند و گاه تحت تاثیر فشار افکار عمومی در جهان به محکومیت های سطحی و بی اثر اکتفا می کنند.
صلح جهانی امروز بیش از هر زمان دیگر با خطر مواجه است و نمی توان و نباید در مقابله با گسترش این جنایات و نسل کشی ها سکوت کرد. باید به خاطر آورد که خطر قریب الوقوع جنگ گسترده دیگری بسیار نزدیک است و ما و همه نیروهای دادخواه و حق طلب دنیا باید این خطر را جدی بگیریم و در مقابل آن هوشیار باشیم. یادمان باشد که در هر جنگی اولین قربانیان آن کودکان، سالمندان، معلولین و همه زنان و مردانی هستند که در معرض آسیب بیشتری قرار دارند. همه افرادی که در بروز این جنگ ها و آدم کشی ها نقشی نداشته و ندارند و گاه مخالف جنگ اند.
کشتار وحشیانه در غزه، عراق و سوریه بر علیه شهروندان بی دفاع این کشورها در مقابل چشمان حیرت زده مردم جهان و بی عملی سازمان ملل و دیگر نهادهای بین المللی در مقابل آن موجی گسترده از اعتراضات مردمی را در کشورهای مختلف دنیا ایجاد کرده است. موجی که نشان می دهد مردم جهان با جنگ و خشونت مخالف اند و هوادار بی چون و چرای صلح و امنیت هستند.
ما جنگ و کشتن انسان ها در هر شکلی را محکوم می کنیم و وظیفه سازمان ملل و نهادهای مربوطه و شورای امنیت این سازمان می دانیم که از بروز جنگ، جنایات جنگی و نسل کشی انسان ها جلوگیری به عمل آورند و نگذارند امنیت جهان به خطر افتد.
ما از سازمان ملل و نهادهای بین المللی حقوق بشری مجدانه و مسوولانه می خواهیم تا دیر نشده است، کشورهای عضو و طرف های درگیر را مجبور به آتش بس کنند و از ادامه این جنگ نابرابر و خانمان سوز که باعث کشته و زخمی و آواره شدن و نابودی خانه و کاشانه تعداد زیادی از مردم ستم دیده غزه شده و آرامش مردم منطقه و تمامی مردم دنیا را ربوده است، بپرهیزند.
ما از مردم فلسطین و اسراییل می خواهیم که هر چه سریع تر برای رسیدن به صلحی پایدار و منصفانه اقدام کنند و اجازه ندهند که مورد سوء استفاده قدرت های بزرگ و جنگ افروز که برای گذر از بحران ها از جنگ بهره می برند، قرار بگیرند. هم چنین اجازه ندهند گروه هایی که بنیادشان بر تبعیض و بی عدالتی بنا شده است و مبنای آزادی را داشتن یک دین و آیین می دانند، مردم را قربانی امیال خود کنند.
ما، از مبارزات حق طلبانه و آزادی خواهانه همه مردم دنیا و به ویژه مردم فلسطین، سوریه، عراق حمایت می کنیم و خود را شریک غم مادران و خانواده های کشته شده در فلسطین و اسراییل می دانیم و به آن ها تسلیت می گوییم.
ما، مادران پارک لاله ایران، اعتقاد داریم که همه مردم دنیا حق حیات و زندگی آزاد و شرافتمندانه دارند و آزادی هر کشوری از بندهای آزادی کُشی و تجاوز باید به دست های توانای مردم همان کشور صورت گیرد تا با گسترش مبارزات حق طلبانه و مستقل و مردمی، جنگ و بی عدالتی و نابرابری و آزادی ستیزی در دنیا ریشه کن شود و به صلحی پایدار و عادلانه برسیم.
مادران پارک لاله ایران
مرداد ۱٣۹٣
Subscribe to:
Posts (Atom)