Monday, 12 September 2016

ما علیه همه‌ی مسئولان حکومتی شریک در قتل عام سال 67، اعلام جرم می‌کنیم



«آی رفقایم،

خواهران و برادرانم،
که در خون یکدیگر دفن شده اید
                                  دسته جمعی!
روزها برای دادخواهی دویده ایم
شبها بغض خویش فروخورده 
تا فورانش را در ایستادگی متبلور کنیم.

امروز بیش از پیش 
فلق می‌درخشد
و قصه‌های مگو از پرده بیرون افتاده اند
شفقی سرخ در راه است
آسوده باشید رفیقانم.»  «شعری از تینا. ف»

کشتار گروهی زندانیان سیاسی در تابستان سال 67، یک قتل عام سیاسی است، زیرا زندانیانی که حکم زندان داشتند و دوران محکومیت‌شان را سپری می‌کردند یا محکومیت‌شان به پایان رسیده بود، با حکم حکومتی و توسط «کمیسیون مرگ»، در دادگاه‌های غیرعلنی و ناعادلانه و بی خبر از خانواده‌ها به اعدام محکوم شدند و نزدیک به 5000 نفر از بهترین انسان‌های مبارز را به شکل گروهی اعدام و در گورهای جمعی در خاوران، بهشت زهرا یا در دیگر گورستان‌های بی نام و نشان، مدفون کردند.

بر مبنای اساسنامه دادگاه بین المللی نورمبرگ، می‌توان قتل عام زندانیان سیاسی در سال 67 را «جنایت علیه بشریت» یا «نسل کشی» قلمداد کرد و مسئولان جمهوری اسلامی شریک در این جنایت را در دادگاه‌های بین المللی به پای میز محاکمه کشاند. زیرا جمهوری اسلامی ایران گروه‌هایی از زندانیان سیاسی را که حکم زندان داشتند، به شکل سیستماتیک و برنامه ریزی شده و با شکنجه و تجاوز و در دادگاه‌هایی مخفی و ناعادلانه و در بی خبری مطلق، با حکم حکومتی، قتل عام کرد.

رژیم جمهوری اسلامی طی این بیست و هشت سال مهر سکوت بر لب زده بود تا اسرارش از پرده بیرون نیفتد، اما مادران و خانواده‌های خاوران و دیگر تلاش گران عرصه دادخواهی در ایران و خارج از کشور در تمامی این سال‌ها به اشکال مختلف تلاش کردند که با ایستادگی و دادخواهی، با این سکوت مبارزه کنند و حکومت را به پاسخ گویی بکشانند. از اعتراض و تحصن جلوی دادگستری و نوشتن دادخواست به مقامات قضایی و نهادهای رسمی تا رفتن بر سر مزار عزیزان‌شان و مصاحبه و نوشتن مطالب افشاگرانه و برگزاری مراسم یادبود در منازل و در خاوران و دیدار همدیگر در ایران تا افشاگری در خارج از کشور از طریق نوشتن خاطرات زندان، کتاب، مقاله، مصاحبه، برگزاری مراسم یادبود و شرکت در کنفرانس‌های مختلف و غیره که نگذاشتند صدای دادخواهی در ایران خاموش شود.

با انتشار فایل صوتی آقای منتظری، مسائل عریان تر از گذشته شد. نکته‌ی حائز اهمیت در این فایل، شنیده شدن صدای هیات مرگ است که دیگر کسی نمی‌تواند آن را کتمان کند. سپس گورهای دسته جمعی در ملک آباد مشهد افشا شد. اکنون دیگر کسی نمی‌تواند این جنایات را انکار کند و مسئولان نظام یک به یک شروع به موضع گیری کرده اند.

-      مصطفی پورمحمدی وزیر دادگستری!! کابینه روحانی، با بی شرمی تمام می‌گوید:"ما افتخار می‌کنیم که دستور خدا را در رابطه با منافقین اجرا کردیم".

-      صادق لاریجانی رئیس قوه قضائیه می‌گوید: "آن چه از احکام دادگاه‌ها برحسب موازین شرعی و قوانین، انجام شده قابل خدشه نیست و حکم گروه‌های محارب کاملاً آشکار است."

-      هاشمی رفسنجانی این فایل را بی حرمتی به خمینی می‌داند و انتشار آن را محکوم می‌کند:" با ابراز تأسف شدید از موج جدید ایجاد شده برای حمله به امام که تقریباً در همه رسانه‌های معاند خارجی هم این موج ادامه دارد، خدشه دار کردن جایگاه مرحوم حاج احمد آقا و بیت معزز امام در جامعه است که نباید اجازه داد به اهداف خود برسند."

-      در جلسه مجمع تشخیص نظام در روز ششم شهریور پس از رفسنجانی، محسن رضایی و مجید انصاری – از اصلاح طلبان و از نزدیکان خانواده‌ی خمینی و رئیس سازمان زندان‌های جمهوری اسلامی در سال‌های 65 و 66 - به دفاع از کارکرد حکومت در دهه‌ی 60 پرداختند و آن چه را که مجید انصاری «تخریب چهره» امام نامید، محکوم کردند.

-      حسن خمینی می‌گوید: "اعدام‌ها برای حفظ انقلاب اسلامی ضرورت داشت." دیگر نوه‌های خمینی، موسوی تبریزی، موسوی بجنوردی و محمد علی انصاری نیز به شکلی آشکار به جمع منتقدان آقای منتظری و حامیان کشتار سال 67 پیوستند.

-      علی فلاحیان وزیر دولت رفسنجانی درباره این کشتار می‌گوید:" نظر امام و همه‌ی علما این است که کسانی که علیه حکومت اسلامی شورش می‌کنند، حکم‌شان اعدام است و شکی در آن وجود ندارد. رهبر گفتند باید حکم خدا را اجرا کرد و توجهی به قضاوت تاریخ نباید بشود."

-      احمد خاتمی: "آن چه امام راحل در سال 67 صورت داد کاری فقهی، قرآنی، انقلابی و خدمتی بزرگ به ملت مسلمان ایران بود."

-      ابراهیم یزدی: "مجاهدین خلق با منتظری فرصت طلبانه برخورد کردند، به او در این باره هشدار دادیم؛ تقابل آیت الله منتظری با امام صلاح نبود."

-      علی اکبر ولایتی: "زمان وزارتم یک سفارت خانه عربی با ظاهر انقلابی در بیت آقای منتظری نفوذ کرده بود...".

-      تاج زاده می‌گوید: "ببخشید اما فراموش نکنید."کی و کجا رژیم تقاضای بخشش کرده که وی چنین می‌گوید و از آشتی ملی حرف می‌زند؟ آیا با حاکمیتی که با وقاحت تمام اعدام‌های سال 67 و دهه‌ی شصت را به حق می‌داند و هم‌چنان سیاست حذف فیزیکی و اعدام و شکنجه و زندان با احکام سنگین برای فعالان سیاسی و عقیدتی را در دادگاه‌های فراقانونی اش به اجرا می‌گذارد و بر ادامه‌ی این سیاست‌ها پافشاری می‌کند، می‌توان از آشتی ملی سخن گفت؟ تاج زاده با مصلحت اندیشی می‌گوید: "من از خانواده‌های اعدام شدگان آن فاجعه که عضو مجاهدین خلق نبودند پوزش می‌طلبم...".

و مطهری نیز با کلیت اعدام‌ها مسئله ای ندارد و از نحوه و چگونگی اجرایش پرس و جو می‌کند.

در این روزها خامنه ای، روحانی، خاتمی و دیگر مسئولان نظام و اغلب اصلاح طلبان حکومتی نیز سکوت اختیار کرده اند، زیرا همه‌ی آنها مستقیم یا غیرمستقیم در این جنایت‌ها شریک بوده اند و می‌دانند هر چه بگویند، آبروی‌شان بیشتر خواهد رفت. 

در زمان اعدام‌ها:

-        اکبر هاشمی رفسنجانی، جانشین فرمانده کل قوا، در روز پنجم مرداد 1367می گوید: "فرصت خوبی به وجود آمده که در اینجا آن‌ها را منهدم کنیم و شرشان را کم کنیم".

-        موسوی اردبیلی رئیس شورای عالی قضایی، در خطبه‌ی نماز جمعه 14 مرداد 1367 فریاد می‌زند: "قوه قضائیه در فشار بسیار سخت افکار عمومی است که چرا این‌ها (زندانیان سیاسی) را محاکمه می‌کنید؟ چرا تمام این‌ها اعدام نمی‌شوند و یک دسته‌شان زندانی می‌شوند؟".

در اوایل انقلاب:

حسن روحانی در تیر 1359 با نطق خود در مجلس در رابطه با حوادث طبس می‌گوید:" ما از ارتش و دادگاه انقلاب می‌خواهیم که در مورد توطئه گران عجله نکنند و تحقیقات را در حد وسیع انجام دهند و ریشه یابی کنند و تقاضای من این است که توطئه گران را هنگام نماز جمعه در حضور مردم به دار آویزان کنند تا تأثیر بیشتری داشته باشد."


ما مادران پارک لاله که داغداران خاوران نیز هستیم، علیه تمامی مسئولان حکومتی که در جنایات دهه‌ی شصت و به ویژه کشتار گروهی زندانیان سیاسی در تابستان 67 مشارکت داشته اند، اعلام جرم می‌کنیم و خواهان برکناری، محاکمه و مجازات همه‌ی جنایت‌کارانی که بر عالی ترین مقامات قضایی و اجرایی تکیه کرده اند، می‌باشیم. سرزمین ما در این 37 سال عرصه‌ی تاخت و تاز کسانی بوده که جز پلیدی و دشمنی با آزادی و عدالت و برابری چیزی به همراه نداشته اند و قوانین و دست آورد شرعی و عرفی‌شان نیز به غایت آزادی ستیز و تبعیض آمیز بوده است و کوچک ترین ارزشی نیز برای جان و اندیشه‌ی انسان‌ها قائل نبوده و نیستند و سرکوب و نیستی بشریت ره آورد وجودی‌شان است. آنانی که هزاران هزار جان عاشق و اندیشه‌ی آزاد و پویا را به نابودی کشانده اند، اما دیگر بس است و باید چاره ای اندیشید.

ماهم‌پای مادران و خانواده‌های خاوران خواهان کشف حقیقت هستیم و می‌خواهیم بدانیم:

1-  نحوه‌ی دقیق از تصمیم گیری تا اجرای اعدام گروهی زندانیان سیاسی چه بوده و چگونه اجرا شده  و آمران و عاملان این کشتار چه کسانی بوده اند؟

2-  بر مبنای کدام قانون و به چه جرمی، زندانیانی که حکم زندان داشتند، گروهی محاکمه شده و اعدام شدند؟

3- چرا محاکمه زندانیان سیاسی پشت درهای بسته انجام شده است؟

4- چرا نزدیک به پنج ماه از منع ملاقات‌ها تا دادن ساک‌ها، خانواده‌ها را در بی خبری مطلق نگاه داشتند؟

5-  تعداد دقیق و اسامی کشته شدگان دهه شصت و تابستان 67 به طور رسمی اعلام شود؟

6-  اعدام شدگان در کجا و چگونه به خاک سپرده شده اند؟

7-  وصیت نامه‌ی اعدام شدگان کجاست؟

8- چرا خانواده‌ها حق برگزاری مراسم آزادانه را ندارند؟

9- چرا درب خاوران بسته شده است و ماموران جلوی حضور خانواده‌ها را می‌گیرند؟

10- چرا چندین بار خاوران و دیگر گورستان‌های بی نام و نشان زیر و رو شده است؟  

و ....
ما هم‌چنین از آقای احمد منتظری که این نوار را (هرچند با تاخیر بیست و هشت ساله)، ولی جسورانه در اختیار مردم قرار داده تا به کشف حقیقت یاری رساند، قدردانی می‌کنیم و از مسئولان حکومتی می‌خواهیم که از فشار و پرونده سازی در مورد ایشان دست بردارند، زیرا ما و بسیاری از خانواده‌ها و دادخواهان در برابر فشارهای حکومت به ایشان یا هر فرد دیگری که بخواهد «مستند» به کشف حقیقت یاری رساند، خواهیم ایستاد.

ما باز هم از آقای احمد منتظری یا دیگر افراد جدا شده از حکومت که مدعی اند مسئولان جمهوری اسلامی جنایت‌کارند و از همراهی خود با این حکومت ابراز پشیمانی می‌کنند، می‌خواهیم که برای کشف حقیقت به خانواده‌ها و دادخواهان یاری رسانند و اطلاعات خود در مورد پنهان کاری جنایت‌های جمهوری اسلامی را افشا کنند، بی تردید ما نیز از این اقدام‌های جسورانه و مردمی استقبال خواهیم کرد. 

حقِ دانستن حقیقت و دادخواهی بدیهی ترین مطالبه‌ی خانواده‌ها و ما دادخواهان است که پیگیرانه آن را دنبال می‌کنیم.

مادران پارک لاله ایران
21 شهریور 1395

Saturday, 3 September 2016

روز همبستگی با مادران خاوران در بیست و هشتمین سالگرد کشتار جمعی زندانیان سیاسی، تابستان 67 /مادران لندن

همبستگی و هم صدائی با مادران پارک لاله


همدردی و همصدائی حامیان "مادران پارک لاله" در لندن، با مادران خاوران.
 ده شهریور مقارن است با بیست وهشتمین سالگرد کشتار جمعی زندانیان سیاسی در تابستان 1367 است در این بیست هشت سال بازماندگان کشتارشهریور 67 و اعدامهای گسترده دهه 60 به اشکال مختلف خواستار گشایش پرونده این کشتارها بوده اند.اما به صدای آنان پاسخی داده نشده است. به همین منظور، شنبه سوم ماه سپتامبر-بین ساعت دو تا سه بعداز ظهر جلوی ناشنال آرت گالری لندن جمع شدیم.

مادران خاوران علاوه بر خواسته های مادران پارک لاله، آزادی زندانیان سیاسی – عقیدتی، لغو اعدام بطور کلی، محاکمه عادلانه و علنی آمران و عاملان جنایات سی و شش سال گذشته در ایران  همچنین  خواستار :
-باز شدن در خاوران بر روی خانواده ها. -اعلام اسامی ، زمان فوت ومحل دفن عزیرانشان-اجازه ی نشانه گذاری و گل کاری بر مزار جان باختگان-جلوگیری از دفن اموات دیگر بر خاک عزیزانشان، هستند.
آزادی نرگس محمدی و نازنین زاغری،خواست فوری ماست

ما حامیان مادران ،پارک لاله لندن همصدایی خود را با شما مادران خاوران اعلام می کنیم . به همین منظور، شنبه سوم ماه سپتامبر-بین ساعت دو تا سه بعداز ظهر جلوی ناشنال آرت گالری لندن جمع می شویم

حامیان "مادران عزدار ایران" لندن /انگلستان



Tel: 0044-7952513869
Find us on Face book: mothers. Mourning
The Supporters of the Mourning Mothers of Iran- London is not linked to any political parties or religious organization حامیان"مادران پارک لاله" لندن،نهادی است مستقل که به هیچ گروه و سازمان سیاسی و مذهبی بستگی ندارد.

Location: North Terrace of Trafalgar Square (in front of the National Gallery)
Nearest Tube Charing Cross: Bakerloo and Northern line


بیست و هشتمین سالگرد اعدام‌های تابستان ۶۷ در خاوران برگزار شد


۰۵ شهریور ۱۳۹۵
در بیست و هشتمین سالگرد اعدام‌های دسته جمعی زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷، چند ده تن از نزدیکان و خانواده‌‌های اعدامیان تابستان ۶۷ و  دهه ۶۰، در خاوران، محل گورهای دسته‌جمعی این جان‌باختگان حضور یافتند.
خاوران - عکس از آرشیو
خاوران – عکس از آرشیو
این مراسم جمعه پنجم شهریور / ۲۶ اوت برگزار شد و خانواده‌ها و نزدیکان اعدامیان سیاسی با خواندن شعر و سرود و قرار دادن شاخه‌های گل بر سر مزار بستگان خود، در خاوران گرد آمدند.
بیست و هشتمین سالگرد اعدام‌ها در شرایطی برگزار شد که مأموران امنیتی در محل مستقر بودند اما برخلاف سال‌های گذشته از ورود جمعیت به محوطه این گورها ممانعت نکردند.
گورستان خاوران در جنوب شرق تهران و در کنار قبرستان بهائیان و ارامنه ایران قرار دارد.
خاوران، محل گورهای دسته‌جمعی شماری از زندانیان سیاسی اعدام‌شده در ایران است که در تابستان ۶۷ و به دنبال فتوای آیت‌الله خمینی، رهبر پیشین ایران در آنجا دفن شدند. این زندانیان سیاسی در حالی در دادگاه‌هایی چند دقیقه‌ای بار دیگر محاکمه و به اعدام محکوم شدند که پیشتر بسیاری از آن‌ها حکم زندان گرفته بودند.
تا پیش از سال ۶۷، جمهوری اسلامی ایران این مکان را برای دفن برخی از زندانیان سیاسی که در طول دهه شصت اعدام شده بودند مورد استفاده قرار می‌داد.
خانواده‌ها و نزدیکان اعدامیان، به‌طور سنتی در اولین جمعه شهریور و آخرین جمعه اسفندماه هر سال برای یادبود این زندانیان سیاسی در گورستان خاوران گردهم می‌آیند.
جمهوری اسلامی تا کنون از ارائه توضیح درباره این اعدام‌ها خودداری کرده و اجساد اعدامیان را به خانواده آنها تحویل نداده است.
بیست و هشتمین سالگرد اعدام‌های دسته جمعی زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ در شرایطی برگزار می‌شد که اواسط مردادماه امسال انتشار فایل صوتی دیدار آیت‌الله منتظری با شماری از مسئولان ارشد قضایی و اطلاعاتی درباره اعدام‌های تابستان ۶۷ با واکنش گسترده مقام‌های حکومتی در ایران مواجه می‌شد.
در دوران ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد برخورد با نزدیکان و خانواده‌های این زندانیان شدت گرفته بود.
طی بیش از دو دهه گذشته خانواده‌ها و نزدیکان این اعدامیان بارها به سبب پیگیری حقیقت این اعدام‌ها و برگزاری مراسم یادبود برای قربانیان سال ۶۷ و همچنین  دهه ۶۰ با بازداشت و احکام زندان مواجه شده‌اند.
Tags: 

مادران پارک لاله ایران

خواهان لغو مجازات اعدام و کشتار انسانها به هر شکلی هستیم. خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی هستیم. خواهان محاکمه عادلانه و علنی آمران و عاملان تمامی جنایت های صورت گرفته توسط حکومت جمهوری اسلامی از ابتدای تشکیل آن هستیم.

Friday, 26 August 2016

در بیست و هشتمین سالگرد کشتار جمعی زندانیان سیاسی، تابستان 67/مادران پارک لاله لندن

همبستگی و هم صدائی با مادران پارک لاله
شنبه سوم ماه سپتامبرساعت دو تا سه بعد از ظهر

روز همبستگی با مادران خاوران
همدردی و همصدائی حامیان "مادران پارک لاله" در لندن، با مادران خاوران.
 ده شهریور مقارن است با بیست وهشتمین سالگرد کشتار جمعی زندانیان سیاسی در تابستان 1367 است در این بیست هشت سال بازماندگان کشتارشهریور 67 و اعدامهای گسترده دهه 60 به اشکال مختلف خواستار گشایش پرونده این کشتارها بوده اند.اما نه تنها به صدای آنان پاسخی داده نشده است بلکه اکنون چند سال است که بردر گورستان  خاوران قفل زده اند و به خانواده ها و مادران اجازه نمی دهند بر مزار فرزندانشان گردایند.

مادران خاوران علاوه بر خواسته های مادران پارک لاله، آزادی زندانیان سیاسی – عقیدتی، لغو اعدام بطور کلی، محاکمه عادلانه و علنی آمران و عاملان جنایات سی و شش سال گذشته در ایران  همچنین  خواستار :
-باز شدن در خاوران بر روی خانواده ها. -اعلام اسامی ، زمان فوت ومحل دفن عزیرانشان-اجازه ی نشانه گذاری و گل کاری بر مزار جان باختگان-جلوگیری از دفن اموات دیگر بر خاک عزیزانشان، هستند.

آزادی نرگس محمدی و نازنین زاغری،خواست فوری ماست


ما حامیان مادران ،پارک لاله لندن همصدایی خود را با شما مادران خاوران اعلام می کنیم . به همین منظور، شنبه سوم ماه سپتامبر-بین ساعت دو تا سه بعداز ظهر جلوی ناشنال آرت گالری لندن جمع می شویم

حامیان "مادران عزدار ایران" لندن /انگلستان


Tel: 0044-7952513869
Find us on Face book: mothers. Mourning
The Supporters of the Mourning Mothers of Iran- London is not linked to any political parties or religious organization حامیان"مادران پارک لاله" لندن،نهادی است مستقل که به هیچ گروه و سازمان سیاسی و مذهبی بستگی ندارد.

Location: North Terrace of Trafalgar Square (in front of the National Gallery)
Nearest Tube Charing Cross: Bakerloo and Northern line
Saturday: 3September
15.00 – 14.00: Time



In Solidarity with Mourning Mothers of Iran (Mothers of Laleh Park)

This month’s event is in solidarity with Mothers of Khavaran

1 September 2016 is the twenty eight anniversary of the mass execution of political prisoners in the summer of 1988. For the past 28 years, the families of those executed have, through every possible means, tried to legally challenge the killings. However, not only have their requests been ignored, but the Khavaran cemetery has also been closed to the public for the past seven years so that the families and mothers cannot even visit their children’s graves.
.

Mothers of Khavaran, in line with Mothers of Laleh Park (Mourning Mothers), are asking that the cemetery be opened to the families and that the names of their children, the dates of their deaths and the names of the burial sites be announced. They also request the prohibition of new burials in existing graves. Last but not least, they request the lifting of restrictions on the families of the children to place signs and lay flowers for their loved ones at the site.

We, in London, will stand in solidarity with these mothers in Trafalgar Square on Saturday 3 September 2016 from 2 pm to 3 pm and be their voice for their demands of a stop to the executions, the release of all political prisoners and the punishment of those responsible for the killings and crimes against humanity in Iran for the past 36years.
our immediate demand Is to free Narges Mohammadi and Nazanin Zagheri

Please show your support by joining us.

Supporters of Mourning Mothers of Iran (Mothers of Laleh Park) – London


درباره‌ی جنایت‌های حکومت و ضرورت انتشار اسناد حکومتی منتشر شده توسط مادران پارک لاله ایران

درباره‌ی جنایت‌های حکومت و ضرورت انتشار اسناد حکومتی

از قتل عام زندانیان سیاسی در سال 67، بیست و هشت سال می‌گذرد و در طی این سال‌ها مادران و خانواده‌های خاوران و تمامی دادخواهان در داخل و خارج از ایران به دنبال روشن شدن حقیقت چرایی و چگونگی این اعدام‌ها بوده و هستند. این اولین گام است که ما دادخواهان می‌خواهیم بدانیم چرا زندانیانی که حکم زندان داشتند، با حکم حکومتی رهبر وقت و توسط اعضای کمیسیون مرگ بی‌خبر از خود زندانیان و خانواده‌ها، به وحشیانه‌ترین شکل ممکن تیرباران یا حلق آویز شده و آن‌ها را مخفیانه در گورهای جمعی مدفون کردند؟

رییس قوه قضاییه در واکنش به فایل صوتی آیت الله منتظری می‌گوید: «آن‌چه از احکام دادگاه‌ها بر حسب موازین شرعی و قوانین انجام شده است قابل خدشه نیست و حکم گروه‌های محارب کاملا آشکار است» چه چیزی آشکار است؟ چگونه است که هنوز هیچ‌کدام از خانواده‌ها نمی‌دانند عزیزشان که حکم زندان داشتند، چگونه و چرا کشته شده و در کجا آن‌ها را به خاک سپرده‌اند؟ چرا جنازه‌ها را به خانواده‌ها تحویل ندادند و در گورهای جمعی مدفون کردند؟ چرا از تیرماه 1367، ملاقات‌ها را قطع کردند و خانواده‌ها و زندانیان را در بی‌خبری مطلق نگاه داشتند؟ چرا خبر کشته شدن آن‌ها را پس از چند ماه با یک ساک کوچک به خانواده‌ها دادند؟ چرا خاوران را چندین بار با بولدوزر زیر و رو کردند؟ چرا به خانواده‌ها اجازه برگزاری مراسم آزادانه ندادند؟ چرا در خاوران را قفل زدند و به محض جمع شدن خانواده‌ها در خاوران، ماموران سر می‌رسند و خانواده‌ها را شکنجه داده یا بازداشت می‌کنند؟ و هزاران چرای بی‌پاسخ دیگر که حکایت از وحشت و ترس حکومت از روشن شدن جنایت‌های دولتی دارد.     

پس از این همه سال هنوز هیچ مقام مسئولی پاسخی رسمی و شفاف به خانواده‌ها و دیگر دادخواهان نداده است و بی‌تردید روزی باید تمامی ابعاد این فاجعه‌ی انسانی روشن شود و تمامی دست ‌اندرکاران در جنایت در شرایطی دموکراتیک در دادگاهی عادلانه و علنی محاکمه و مجازات شوند. همین‌طور در مورد دیگر جنایت‌هایی که از همان ابتدای به قدرت رسیدن‌شان تا کنون داشته‌اند، از اسفند همان سال در کردستان، ترکمن صحرا و خوزستان و دیگر نقاطع ایران دست به کشتار وسیعی زدند. از کشتار مردم در خیابان و به گلوله بستن و ترور و قطعه قطعه کردن و اسیدپاشی و تیغ زنی تا کشتارهای در زندان‌ها به ویِژه کشتارهای دهه شصت و ایجاد گورهای گروهی در خاوران تهران و دیگر گورستان‌هایی که در تهران و شهرستان‌ها ایجاد کرده‌اند و چرایی و چگونگی هیچ‌کدام از این جنایت‌ها برای مردم روشن نشده است و ضرورت دارد تمامی اسناد درباره‌ی این جنایت‌ها فاش و مسئولان شریک در این جنایت‌ها شناسایی شوند.

برای ما تمامی مبارزان راه رهایی از دیکتاتوری که خواهان آزادی و برابری و عدالت باشند، از هر گروه و دسته‌ای، از دین دار و بی‌دین یا با هر عقیده‌ی دیگری محترم‌اند، ولی بی‌تردید برخی از این گروه‌ها نیز مرتکب خطاهای بزرگی شده‌اند که باید در زمان مناسب و در شرایطی دموکراتیک و عادلانه در برابر مردم پاسخ‌گوی اعمال خود باشند، به‌خصوص گروه‌هایی که با جمهوری اسلامی همراهی کردند یا گروه‌هایی که نوجوانان را وارد مبارزه‌ی مسلحانه کردند، هر دو طیف از این گروه‌ها صدمات جبران ناپدیری به بدنه‌ی مبارزاتی جنبش رهایی بخش ایران وارد کردند، ولی در شرایط کنونی مساله‌ی اصلی ما این است که با حکومتی روبرو هستیم که تمامی ارکان قدرت و ثروت و امکاناتی که متعلق به مردم است را با فریب در اختیار گرفته است و بی‌وقفه برای خفه کردن مردم و مبارزان تلاش می‌کند تا با دیکتاتوری چند صباحی بیشتر بر سر قدرت بماند و این حکومت در برابر مردم و فعالان سیاسی و اجتماعی مسئولیت سنگینی دارد و باید پاسخ‌گوی بی‌عدالتی‌های خود باشد.

ما می‌خواهیم بدانیم، چگونه حکومتی که آرای مردم را گرفت تا آزادی و عدالت را به ارمغان بیاورد، می‌تواند به ناعادلانه‌ترین شکل ممکن، مخالفان خود را با هر اعتقاد و گروه و دسته‌ای این چنین سر به نیست کند؟ این حق را چه کسی به حکومت داده است؟  اگر هم‌ چنین حقی را سال‌ها پیش با آرای اشتباه‌مان به حکومت داده‌ایم، می‌توانیم این حق را از حکومتی که جز کشتار و فقر و فساد و تباهی برای مردم کار دیگری نمی‌کند، پس بگیریم. حکومتی که نام جمهوری را بر خود گذاشته است، ولی می‌تواند با یک حکم حکومتی هزاران نفر از انسان‌های آزاده را تیرباران کرده یا بالای چوبه‌های دار برده و هیچ پاسخی هم به خانواده‌ها ندهد، حکومتی نیست که با اراده‌ی مردم بر سر کار باشد. این حکومت جز برای حفظ امنیت و منافع خود کاری نمی‌کند و مردم تنها وسیله‌ای هستند که از آن‌ها بهره برداری می‌کند.


ضرورت افشای اسناد حکومتی

ما، مادران پارک لاله ایران، ضمن گرامی‌داشت یاد و خاطره‌ی تمامی مبارزانی که در دهه‌ی شصت و به ویژه در تابستان 1367 قتل عام شدند، از مسئولان دفتر آیت الله منتظری که این سند مهم را افشا کردند، سپاس گزاریم. ما هم‌چنین از ایشان می‌خواهیم که هر چه زودتر دیگر اسنادی که در اختیار دارند را افشا کنند تا هم بار مسئولیت‌شان سبک‌تر شود و هم شاید بتوان جلوی دیگر جنایت‌های حکومت را گرفت.

ما معتقدیم اگر آیت الله منتظری یا دیگر دست‌اندر کاران حکومت که ادعای همراهی با مردم را دارند، از تیرماه 1367 که ملاقات‌ها قطع شد، خبر اعدام‌ها را به خانواده‌ها می‌رساندند، شاید خانواده‌ها می‌توانستند جلوی این حجم عظیم اعدام‌ها را بگیرند و این توجیه که برای حفظ نظام سکوت اختیار کردند، از بار مسئولیت‌شان کم نمی‌کند و حتی بار مسئولیت‌شان را سنگین تر می‌کند که به جای همراهی با مردم، در برابر جنایتِ حکومت سکوت اختیار کردند. البته این واقعیت را نباید نادیده گرفت که آیت الله منتظری از آن زمان مغضوب حکومت شدند، ولی بسیاری از افرادی که تا سال 1388 در کنار نظام بودند و پس از آن سال‌ها از حکومت به بیرون پرت شدند و حالا با ژست اصلاح طلبی در برابر نظام قرار گرفته‌اند، حتی اکنون حاضر نیستند خط قرمز حکومت را بشکنند و باز هم سکوت اختیار می‌کنند یا به مردم دروغ می‌گویند و حاضر نیستند اسرار جنایت‌های حکومت را فاش کنند. بی‌تردید این افراد نیز باید روزی در دادگاه‌های علنی و عادلانه پاسخ‌گوی همراهی‌شان با جنایت‌کاران یا سکوت‌شان در برابر جنایت دولتی باشند.

آقایان و خانم‌هایی مانند تاج زاده که یا خود به نوعی در این جنایت‌ها سهیم بوده‌اند یا در این رابطه سکوت اختیار کرده‌اند، نیز مسئولیت دارند و باید روزی پاسخ‌گو باشند و اگر می‌خواهند دوست و همراه مردم باشند، بهتر است به‌جای این‌که بنشینند و اتاق فکر درست کنند تا جهت مبارزه را به انحراف بکشانند و با استفاده‌های نادرست از تجربه‌ی دیگر کشورها هم‌چون افریقای جنوبی شعار «ببخش ولی فراموش مکن» را تبلیغ کنند که نه مساله‌ی امروز ماست و نه در شرایط مشابه آن کشور هستیم، بهتر است مانند آیت الله منتظری در مورد بیدادگری‌های حکومت افشاگری کنند تا بار مسئولیت‌شان کمتر شود. این افراد به خوبی می‌دانند که بالاخره روزی به‌ پای میز محاکمه کشیده خواهند شد و به همین دلیل به دنبال خانواده‌هایی هستند که می‌گویند «ببخش و بگذر» و بودن در کنار این افراد برای‌شان آرام بخش است و به همین دلیل نیز تلاش زیادی می‌کنند که به اشکال مختلف این طرز تفکر را به میان خانواده‌ها ببرند، بدون این‌که توضیح دهند در آفریقای جنوبی یا کشورهای مشابه در چه زمانی و با چه شرایطی مساله عفو و بخشش جنایت‌کاران و آشتی ملی مطرح شد.  

ما از تمام افرادی که روزی در کنار حکومت بوده و سکوت اختیار کرده‌اند و حال به این نتیجه رسیده‌اند که اشتباه کرده‌اند و می‌خواهند همراه مردم باشند، می‌خواهیم که اطلاعات‌شان را در اختیار مردم قرار دهند تا بار مسئولیت‌شان سبک‌تر شود، این‌که فقط به حکومت انتقاد کنند، علاج واقعه نیست، ضرورت دارد که هر چه می‌دانند به اطلاع مردم برسانند و افشاگری کنند.

به امید فراگیر شدن جنبش دادخواهی برای ساختن فردایی دموکراتیک بدون زندان و شکنجه و اعدام

مادران پارک لاله ایران

28 مرداد 1395
Tags: 

مادران پارک لاله ایران

خواهان لغو مجازات اعدام و کشتار انسانها به هر شکلی هستیم. خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و عقیدتی هستیم. خواهان محاکمه عادلانه و علنی آمران و عاملان تمامی جنایت های صورت گرفته توسط حکومت جمهوری اسلامی از ابتدای تشکیل آن هستیم.

Sunday, 3 July 2016

به مناسبت هفت سالگی حرکت دادخواهانه مادران در ایران، آزادی نرگس محمدی خواست فوری ماست



تجديد پيمان با مادران پارک لاله ایران (مادران عزادار)
آزادی نرگس محمدی خواست فوری ماست

شنبه دوم جولاي، ساعت دو تا سه بعد از ظهر به  مناسبت هفت سالگی حرکت دادخواهانه مادران در ایران یاران همیشگی مادران پارک لاله در لندن گرد هم آمدند تا بار دیگر با انها تجدید پیمان کنندو هم صدا با انها
خواسته های حق خواهانه و مدنی را شان را خواستار شوند

آغاز حرکت اعتراضی مادران عزادار ششم تیرماه ۱۳۸۸ بوداز ان زمان هفت سال گذشته است.
روز شنبه در هوای نه چندان گرم لندن بعد از چندین روز باران، هوا افتابی بود و مردمی هم که در امد و شد در میدان ترافالگار بودند، متفاوت بنظر می رسیدند .انسوتر بیش از یکصد هرا نفر در اعتراض به خروج  از اتجادیه اروپا راه پیمایی داشتند و شعار می دادند .و اینسوتر مردمانی دیگر ، برخی از آنها با همدلی با ما به صحبت پرداخنتند .دو زن لندنی امدند کنار ما و با خوشحالی از

سفرشان به ایران و مردم و زیبایی های ایران گفتند و از زنان جوانی که در ایران با انها گفتگو کرده بودند که پیام اآن زنان ازادی و دوستی به مردم دنیا بود. این زنان با همدلی از ما به عنوان تلاشگران دموکراسی و آزادی تشکر نمودند.  زنی انگلیس به جمع ما پیوست و عکس زندانیان را بدست گرفت و انجا کنارمان ایستاد.  سه بهایی از کنار ما می گذشتند، به ناگهان ایستادند و با تعجب به کارت های دست ما نگاه کردند که بین جمعیت پخش می کردیم و عکسی هایی  که در و در ان خواستار آزادی بهائیان بودیم . انها باصمیمیتی ویژه  در حالیکه اشک به چشم داشتند از ما سپاس گذاری کردند! . از خود پرسیدم چرا تشکر؟ مگر بهائیان ایرانی و از ما نیستند پس شعار ازادی زندانیان سیاسی برای انها هم هست .

و همسر نازنین زاغری، ریچارد کلیف هم آمده بود
در حالیکه پوستر نازنین را مشتاقانه در دست گرفته بودو خواهان آزادی همسرش بود.(نازنین زاغری به  همراه کودکش  در اپریل گذشته در راه بازگشت به انگلیس در فرودگاه تهران دستگیر شد .
تابستان پر باران و عجیبی است امسال و مردمانی که .....
پس از هفت سال ما همچنان در حمایت مادران پارک لاله ایران هستیم
مادران :
1- خواهان لغو مجازات اعدام و کشتار انسانها به هر شکلی
2- خواهان آزادی فوری و بی قید و شرط تمامی زندانیان
سیاسی و عقیدتی
3- خواهان محاکمه عادلانه و علنی آمران و عاملان تمامی جنایت های صورت گرفته توسط حکومت جمهوری اسلامی از ابتدای تشکیل آن هستیم.
ما برای ایجاد محیطی امن، انسانی و به دور از جنگ و خون ریزی و تبعیض و تحقیر تلاش می کنیم
آزادی نرگس محمدی خواست فوری ماست

حامیان "مادران عزدار ایران" لندن /انگلستان





































Tel: 0044-7952513869
Find us on Face book: mothers. Mourning

The Supporters of the Mourning Mothers of Iran- London is not linked to any political parties or religious organization حامیان"مادران پارک لاله" لندن،نهادی است مستقل که به هیچ گروه و سازمان سیاسی و مذهبی بستگی ندارد.